اشعار

هزاران سال حتی بعد هم او را نمی‌فهمیم            به غیر از نام، از اِنسِیّةُالحورا نمی‌فهمیم

به غیر از "فا، الف، طا، میم، ها" از آیۀ اسمش            از این نوری که لَیسَ فَوقِهِ نورا نمی‌فهمیم

زمان مخفی، مکان مخفی، مقامش همچنان مخفی            چرا این‌قدر این سرّ است مستورا؟ نمی‌فهمیم

درون خانه بود و عرش اعلا را رصد می‌کرد            نگـاه نـافـذش تا آن فراسو را نمی‌فهمیم

کسی که از نمازش نور می‌تابید بر عالم            زدند آتـش چرا کاشانۀ او را؟ نمی‌فهمیم

چه صبری داشت حیدر، داغ روی داغ دید اما            نشد با ذوالفقارش مانع شورا! نمی‌فهمیم

هنوز آن خانه دارد در میان شعله می‌سوزد            گناه ماست ای مردم اگر بو را نمی‌فهمیم

اگر تنها برای زخم‌هایش روضه می‌گیریم            دلیل درد پهـلو، زخم بازو را نمی‌فهمیم

اگر فرزند او در غیبت است امروز، یعنی ما            به قدر کافی از اسرار عاشورا نمی‌فهمیم

دلیل خلقت دنیاست زهرا، خوانده‌ایم این را            و‌لی تا روز محشر قدر بانو را نمی‌فهمیم

تا ابد هر دو جهان بر سَرِ خوان زهراست            عطر جَنَّت زِ دَمِ مُشک‌فِـشانِ زهراست

سِرِّ مَستـورِ خُدا کیست بِجُز کُـفو عَلی؟            سَـنـدِ مُـعـتـبـرم قَـبـرِ نَـهـانِ زهــراسـت

خونِ او در رَگِ عُـشّاقِ عَلی می‌جـوشَد            جانِ ما فاطِمیّون بَسته به جانِ زهراست

روزِ مَحشَر که فَراری‌ست پِسَر از مادَر            روی پـیـشـانیِ ما خَـطِّ اَمـانِ زهـراست

کـارِ این خَـلـق بـه اَغـیـار اَگـر اُفـتــاده            کارِ ما نیـز به دسـتِ پِـسـَرانِ زهراست

گُـنـبدِ مَسجد و مِحـراب، هِلالی‌ست اگر            یـادگـاریِ هَـمـان قـَدِّ کَـمـانِ زهـراسـت

آرام کـن مـرا نـفـسـم با صـدای خـود            حرفی بزن دوباره تو با مرتضای خود

دست شکـسـته را به قـنـوتی بلـند کن            جـان عـلی بـیا و دعـا کـن برای خود

داغ تو را چگـونه تحـمل کـنم بگو...            صبری بخواه بهر علی از خدای خود

زینب، حسن، حسین، پـریشان مادرند            لخـتی بخـند فـاطـمه، با بچه‌های خود

عُـمـْر دوبـاره‌ام بـده و فـاطـمـه نــرو            نگذار جان به لب بشوم در عزای خود

دستاس خانه منتـظر دست‌های توست            جانی بده به اهل زمین با عطای خود

جان کندن است رد شدن از درب خانه‌ام            آنجا که سوخت فاطمه‌ام در سرای خود

نُه سال بار غربت من روی دوش توست            چـیزی بخـواه لااقـل از آشـنـای خـود

هر شب بر این مصیبت اعظم گریستیم            این نم تسلی است بر این غـم، گریستیم

بستـر که جمع شد همه شمع عزا شدیم            سفـره که پهـن شد، همه با هم گریستیم

بازوی غرق خون تو ما را اگرچه کشت            بـیـش از همه بـرای قـد خـم گـریـستـیم

تـشـیـیع تـو اگـر چه غـریـبـانـه بود ما            انــدازۀ تــمــامـی عــالــم گـریــســتـیـم

زینب شبی به دسـت حـسین تو آب داد            خـیـلـی بـرای مــاه مـحـرم گـریـسـتـیـم

جـمـعه غـروب بود که گـرم دعا شدی            زهـرا چـقـدر یـاد هـمـان دم گـریـستـیم

مـادر حلال کن که در این آخـرالزمان            بر بـی‌کـسـی مـهـدی تو کـم گـریـستـیم

ای خوشا آن‌کس که دم از آل پیغمبر زند            دست خود بر دامن صـدیـقـۀ اطهر زند

باز گـردد بر رُخش درهای جنّات نعـیم            هرکه در این آستانه حلـقه‌ای بر در زند

هرکه این جا چشم خود را چشمۀ زمزم کند            در بهشت آرزوها ساغر از کـوثـر زند

آن که در بزم عزای فاطمه اشکی نریخت            روز واویلا دو دست خویش را بر سر زند

نزد زهرا قدسیان خاکسترش را می‌برند            هرکه چون پروانه این جا در شرر پرپر زند

بشکند دستی که با یک ضرب سیلی از جفا            بر رخ یاس علی، او رنگ نیـلـوفر زند

از حساب خود «وفایی» غم ندارد روز حشر            مُهر خود را گرکه زهرا پای این دفتر زند

من بی‌تو بی‌کسم، دل من همزبان توست            آقا سه‌شـنبه‌ها دل من جمکـران توست

محراب خالی تو پُر از آهِ حسرت است            عـالـم در انـتـظـار زمـان اذان تـوست

"ما بی‌تو خسته‌ایم، تو بی‌ما چگونه‌ای؟!"            این نـغـمـۀ هـمیـشگی پیـروان تـوست

من را مران ز خود که به تو منتسب شدم            پـیـراهـن سـیـاه تن من، نـشـان توست

من شِکـوه می‌کنم؛ تو دعا می‌کنی مرا            این هم ز عـادت نـظر مهـربان توست

وابستگی من به تو، عین حقیقت است            تنها دلیل اشک من اشک روان توست

بـاید بـرای تو چـو اویـس قـرن شـویم            ‌وقتی که ذکر فـاطمه ورد زبان توست

امشب مسیر روضۀ ما دست مجتباست            امشب شهید کوچه، خودش روضه‌خوان توست

این کـوچه تا همیشه ز خاطر نمی‌رود            این قـتـلگـاهِ مـادر قـامت‌کـمـان توست

بـیـا ای داغــدار داغ مـاه ارغــوانـی            تو باید روضۀ شام غریبان را بخوانی

بیا تا که سر هر کوچه را حجله ببندیم            که پَر زد مادر پیر تو در اوج جوانی

شنیدم هرکجا که بیرق صدیقه برپاست            پریشان، دیده گریان، تو خودت را می‌رسانی

دلـم زنگاری از آلـودگی‌ها را گرفـته            تو با لطف نگاهت گردها را می‌تکانی

به ما گفتی اگر دنیا شود غرق در آشوب            به زیر خیمۀ زهرا که باشی در امانی

بگو امشب کجایی که بیایم دست‌بوست             کجا خیمه به پا کردی برای روضه‌خوانی

بخوان از روضۀ غسل شبانه، مخفیانه            بخوان از روضۀ جسم ضعیف و استخوانی

بخوان از چشم‌های خسته و مبهوت حیدر            بخوان از مادر قامت رشیده، قدکمانی

اگر ما سـیـنه‌زن‌های عـزادار بتـولـیم            روا هرگز نبـاشد که بمـاند بی‌نـشانی

الهی که ببـیـنم مـرقـد زهـرای اطهـر            و تـو آقـای مـن! تـولـیت آن آسـتـانی

تا به کِی باید که در یادِ تو گریان سوختن            تا کجا از دوری‌ات ای سبز دامان سوختن

گرمیِ این روضه‌ها از نالۀ عشّاقِ توست            آه می‌چـسبد برایت در زمستان سوخـتن

عاشقی کو تا بیاموزیم از او، عشق چیست            روزها در شهر و شب بِینِ بیابان سوختن

از جگر آهی کشیدی، آسمان آتش گرفت            سال‌ها کارَت شد از داغِ عزیزان سوختن

گریه کردی آنقدر، چشمان تو مجروح شد            شمع را هرگز ندیدم زیرِ باران سوختن

گفت باید که تو را در قلب خود پیدا کنیم            کارِ ما شد بعد از آن سر در گریبان سوختن

یوسفش نزدیک بود اما نمی‌دیـدش چرا            بختِ یعقوب است پیشِ چاهِ کنعان سوختن

چشم‌هایش رفت وقتی، بوی پیراهن شنید            راه را وا می‌کند آخر، زِ هجران سوختن

آنـقـدر بـاید بـگـریـم تـا بـیـابـم بـوی تـو            قـسمتم کِی می‌شود مثلِ نیـستان سوختن

ما پریشان روضه می‌خوانیم آقـاجان بیا            سهمِ ما شد داد و سهمِ تو پریشان سوختن

کاش دستی روی دیوار مدینه می‌نوشت            می‌شود نُه سال با ذکرِ علی‌جان سوختن

می‌شود با پهلـویِ زخمی تبـسم کرد باز            می‌توان با سینۀ مجروح، پنهان سوختن

کاش می‌شد مادری دیگر نبـیند مثل این            پشت در اُفتادن و در پیش طفلان سوختن

سخت‌تر از آتشِ در، از هجوم شهر چیست؟            گفت: از لبخند چندین نامسلمان سوختن

در این سرا که مرا غیر غم مقدر نیست            امید من تویی ای آنکه از تو بهتر نیست

تـوان نـالـه نـدارم تـو را صـدا بـزنــم            وگرنه سـوز دلی با غـمم برابر نیست

سـراغ داغ مرا از خـزان بـاغ بگـیـر            که شور و شوق بهاری که بود دیگر نیست

امیـد وصل تو ما را به روضه آورده            بیا که طاقـت این دوری مکرر نیست

بـیـا تـو حـادثـۀ خـانـه را روایـت کـن            پسر که بی‌خبر از حال و روز مادر نیست

نـدیـده‌ایـم اگـر مـا! ولی تو مـی‌بـیـنـی            که خانۀ پدرت خالی از ستمگر نیست

صدای ناله بلند است، بعد از این همه سال            صدا صدای غـم دخـتـر پیمبر نیست؟

چنان به سینۀ در با لگـد زد آن نامرد            که زندگی پس از این ماجرا میسر نیست

قسم به حرمت خونی که ریخت بر دیوار            که درد فاطمه از میخ و ضربۀ در نیست

تـمـام غُـصۀ او دستِ بـسـتۀ مولاست            کسی به فکر غم قهرمان خـیبر نیست

امیـد آخـر زهـرا! بـرس به داد عـلـی            که بعد فاطمه قلبی چنین مکدر نیست

شاهـد مثال نـور خـداونـد بی‌مـثـال!            تـلمیح آیـه‌های نبی! شعر نیک فال!

تسنیم اشک‌های عـلی در نماز شب!            آه ای غدیر در جریان! کوثر زلال!

عـالـم برای دیـدن نـورت تـمام کور            حتی به طورِ وصف تو باشد کلیم لال

جاروکـش مسیر تو شد بال جـبرئیل            می‌زد ملک برای همین رتبه بال‌بال

ای قـبّـۀ تـوسـل قـدّیـسـه‌هـای پـاک!            امن یـجـیب ادعـیه و حاجـت محال!

سرمایۀ خـدیـجه شد آغـوش گرم تو            هاجر، کـمـینه خادمِ تو در پی کمال

اصـلاً خـدا برای تـکـامـل در انـبـیا            از نـعـمت محـبّت تو می‌کـند سـؤال

ای صورت تو صورت افلاک را ثبات!            ای قـامـت خـمـیـده و بانی اعـتـدال!

باید شکست از غم تو همچنان رکوع            وقتی که روضه‌خوان قدت می‌شود هلال

از رنج صورت تو، جهان رنج دیده است            وجه خـدای عـزّوجل! ماه بی‌زوال!

راه خـدا تـویی و کسی بـسته راه را            ما بین فرش و عرش، تویی راه اتصال

آئـیـنۀ جـمـال عـلی، که شدی کـبـود            آئــیـنــۀ تـرک‌تـرک ربّ ذوالـجـلال

همراه گـوشوارۀ تو قـلب ما شکست            هنگام غـیـرتی شدن طفـل خـردسال

در شرح روضۀ تو کنایه چنین نوشت            معنای نازکی که ندارد به جز خیال

روبهان بر همسر شـیرخـدا سیلی زدند            در بهشت وحی بر خیرالنّسا سیلی زدند

نامسلمانان که دم از دین و قرآن می‌زدند            بر رخ تطهیر و قدر و هل‌اتی سیلی زدند

گر «من آذاها فقد آذانی‌»اَت خورده به گوش            آن ستمکاران به روی مصطفی سیلی زدند

فـاطـمه آئـینۀ توحید و وجه کـبـریاست            بر رخ توحید و وجه کـبریا سیلی زدند

صورت انسـیّة الحورا کجا سـیلی کجا؟            با که گویم دیوها حوریّه را سیلی زدند

اینکه رویش نیلگون گردیده ناموس خداست            فاش می‌گویم به ناموس خدا سیلی زدند

چارده قـرن است می‌پـرسـند آل فاطمه            اهل عـالـم مادر ما را چرا سیلی زدند؟

روی زهرا شد کبود و سوخت رخسار حسن            بر گـل روی امـام مـجـتـبی سیلی زدند

«میثم!» آن سیلی به روی فاطمه تنها نخورد            بـر تـمـام انـبـیـا و اولـیـا سـیـلـی زدنـد

دوید فـتنه و از کوچه‌ها به خانه رسید            و شعله‌شعله به انبوهی از زبانه رسید

میان همهمه از بغض مرد رد شد و بعد            به گریه‌هـای هـراسـان کـودکانه رسید

درسـت پـیش نـگـاه بـدون درد زمـیـن            زمـان تـلـخ‌تـرین حـسرت زمانه رسید

به بال‌های کبوتر، دروغ چنگ انداخت            شـراره‌هـای حـسادت به آشـیـانه رسید

صدای نـاله که پـیـچـید، باغـبان فهمید            که چشم‌زخم خزان بر تن جوانه رسید

وزید کـیـنه و طوفان کـفر زوزه کشید            وزید کـیـنـه و رگـبـار تـازیـانـه رسید

داغ تو را بـهـانـه گـرفـتم، گـریستم            از قـبر تو نـشانه گـرفـتم، گـریـستم

یک گـوشه از محـلّۀ غـم‌آشـنـای تو            با یـادت آشـیـانـه گـرفـتم، گـریـستم

از کوچه‌های شهر گذشتم یکی یکی            وقتی سـراغ خـانه گـرفـتم، گریستم

لازم نـشد سـؤال کـنم رفـتـه‌ای کجا            از ردّ تـازیـانه گـرفـتم...، گـریـستم

نامحرمان زدند تو را من هم از غمت            یک روضه محرمانه گرفتم، گریستم

"از دردِ شانه، شانه نشد موی دخترت"            در دست خود که شانه گرفتم، گریستم

مضمون تو عنایت محض است بی‌گمان            تا حسّ شاعـرانه گـرفـتم، گـریـستم

سخت است کسی فاتح خیبر شده باشد            شـمـشـیـر خـداونـد مـقـدّر شـده بـاشـد

در خیبر و در بدر و احد یک‌تنه چون کوه            تـنـهـا سـپـر جـان پـیـمـبـر شـده بـاشد

در خانه ولی با همۀ هـیـبـتش آن مرد            مــاتـم‌زدۀ فــاجــعــۀ "در" شـده بـاشـد

سخت است برایش که علی باشد و آنگاه            شـرمـنـدۀ پـژمـردن هـمـسر شده باشد

تـأکـید پیـمـبر به همه..."بضعـة منیّ"            بر سوخـتـن فـاطـمه مـنجـر شده باشد

حالا شب رجعـت شده و حرف امانت            خـاک سیه از خجـلت او تر شده باشد

چه بود حکمت یزدان به روز خلقت تو            که داد جلوه جهان را ز نور طلعت تو

قسم به شاخۀ طوبا به کوثر و به بهشت            که سرفرازتر از سـروهاست قامت تو

به بحر حُـسن تو آن گوهر گرانـقـدری            که از عفاف و حجاب و حیاست زینت تو

به خدمت تو کـمر بـسته ساره و هاجر            جـبین گذاشته مـریم به خاک ساحت تو

به هر زمان که به محـراب بندگی آیی            رسد به عـرش الهی فـروغ طاعـت تو

اگر چه رشتۀ خلقت به دست توست، ولی            فـدای طـبـع غــنـیّ تـو و مـنـاعـت تـو

شکـفـته است به مدحـت لِیُذهِـبَ عَنکُـم            یُـطّهـر است گـواه صریح عـصمت تو

ز الـتـفـات رسـول خـدا به تو پـیـداست            کـلـیـد گـلـشـن جـنّـت بُـوَد مـحـبّـت تـو

به احـتـرام تو ای یـاس احـمدی جبریل            نـشـست بعـد نبی در حـریم حُـرمت تو

پُرافـتخـارترین عمر جاودان از توست            اگرچه بود چو گُل کم، بهر فرصت تو

به جای مُشک و عبیر جنان برد جبریل            بـرای اهـل جـنـان از غـبـار تُـربت تو

ز بـاغ طـبع «وفایی» گـلی نمی‌روئـید            اگر نـبـود نـصیـبـش سحاب رحمت تو

نشد عالم دگر روشن به صبح نور لبخندش            چه شد که دیدن تابوت مرگش کرد خرسندش؟!

مُقدّر کرد در کوچه زمین‌افتادن خود را            چه نسبت خاک را با نور، او داده است پیوندش

به رتبت تربت چادر نمازش سرمۀ حورا            عجب خاکی که خاک کربلا شد آرزومندش

سزای هم‌کلام وحی آیا ضربۀ سیلی‌ست            زبانی که فقط مدح علی بوده خوشایندش

کبودی قاب شد در زیر چشم مِهربانویی            که سترالله بوده شرحی از اوصاف روبندش

غلاف تیغ از طفلان گرفت آغوش مادر را            سرشک مجتبی کرد التماسش، داد سوگندش

تمام زخم‌های کوچه را با جان پذیرا شد            خراشی بر ندارد تا علی و چار فرزندش

بخوان از پشت در، گودال هم از حال خواهد رفت            چه داغی که نبوده داغ عاشورا همانندش

هم فـاطـمه ز حـمـلۀ دشمن شهـید شد            هم محسنش، که قبل شکفتن شهید شد

آری قـسـم‌ به مـرقـد پـنـهـان فـاطـمـه            چون روز روشن است که این زن شهید شد

‌بشنو، صدای گریۀ او می‌رسد به گوش            زهـرا مـیـان گریه و شـیون شهید شد

تـاریخ را برای چه انـکـار می‌کـنی؟!            طـبـق هـمـه ادلـۀ مـتــقـن شـهـیـد شـد

تـاریخ را برای چه انـکـار می‌کـنی؟!            بسیار واضح است و مبرهن، شهید شد

ای شیخ خود فروخته! تاریخ را بخوان            رحلت نکـرد فـاطمه، قـطعاً شهید شد

شب آمد و فضای جهان در سکـوت شد            دیـدم نـمـاز نیـمـه‌شـبـت بـی‌قـنـوت شد

شمع وجـود تو چـقدر آب گـشـته است            لبـخـنـد در لـبان تو نـایـاب گشته است

با دیـدنـت ز سـیـنـۀ خـود آه مـی‌کـشـم            تـصویـری از شکـسـتـگی ماه می‌کشم

کـمـتر میان غُـربت حـیـدر عـزا بگیر            بـهـر دل عـلـی تـو بـیـا و شـفـا بگـیـر

از دردهای جـان و دلـت با عـلی بگـو            برخیز روی پای خودت "یا علی" بگو

دل را غمت به صحنۀ ماتم کشانده است            در گوش من صدای غریب تو مانده است

در مـوج حـادثـات بـرایـم سـپـر شـدی            دادی شهید و زخمی دیوار و در شدی

وقتی پـیام می‌چکـد از اشک جاری‌ات            در حـیـرتـم ز شـور ولایت مـداری‌ات

بر هُرم روی پُر عـرقـت گریه می‌کنم            از گـریـه‌هـای بی‌رمـقـت گریه می‌کنم

در گوش من وداع تو زنگ خطر زده            عـجـل وفـاتـی‌ات به دلـم نـیـشـتـر زده

دیدی غریب مانده‌ام، ای مهربان! مرو            ای همسفر! بدون علی زین جهان مرو

بـی‌تـو اسـیـر پـنـجـۀ صـد آه مـی‌شـوم            خـلـوت‌نـشـیـن ماتـم جـانـکـاه می‌شـوم

بس کن «وفایی» و سخنت را تمام کن            تنهـا نه گـریه، پـیـروی از آن امام کن

آیات قرآن یک به یک آیات زهراست            آئـیــنـۀ دنـیـا تـمـامـاً مـات زهــراسـت

از پـای تا سر فـاطـمـه تـنهـا علی بود            اثـبات مـولا در غدیر اثبات زهراست

دستاس عـالم را به دسـتـش داده بودند            هستی سراسر مملو از ذرّات زهراست

ما که به جای خود، پیمبر هم وجودش            از برکـت مولا و از برْکات زهراست

تـا پـای جـان پـای عـلـی بـاشـیـد آری            این از سفارش‌ها و تأکیدات زهراست

چیزی که کامل می‌کند دین را نماز است            آن هم که اکمالش به تسبیحات زهراست

قـامـت خـمـيده بود ولی سرفراز بود            زهرا ميان آتش و خون در نماز بود

در را شكست آن كه نفـهمـيده بود كه            حتی به روی او در اين خانه باز بود

بازوش سرّ قـوت بازوی مرتضاست            امـا غـلاف در پـی افـشـای راز بـود

حـبل‌الـمتين شده‌ست گرفـتار ريسمان            مضطر شده همان كه خودش چاره‌ساز بود

گـفـتند زخم پهلـوی او بسته شد؟ نشد            حتی زمان غسل هم اين روضه باز بود

آری مــزار گــمـشــدۀ بـی‌ نـشــان او            بی انـتهـاتـرين غـزل اعـتـراض بود

آخر جهـاز فـاطـمه بر دخترش رسيد            وقـتـی سـوار بر شـتـر بی جهاز بود